Column Vara Gids

Deze column verscheen onlangs in de VARA GIDS

TV-kritiek door Paul de Leeuw

Uno Poco Speeksel

Voor een instant-Oranjefan als ik (geen verstand van voetbal, wel erg fanatiek) was de finaleweek er een om nooit meer te vergeten. Zelfs Mart Smeets werd lichtelijk enthousiast van zoveel voetbalhysterie. Laten we beginnen met mijn moeder. Die belt ons vóór zeven uur ’s ochtends nadat Nederland zich had geplaatst voor de finale. Als er ’s morgens vroeg gebeld wordt, denken wij: dode in de familie. Maar mams klinkt nog monter. En strijdbaar, want zwaar teleurgesteld. Had al sinds september kaarten om nu eindelijk André Rieu op het
Vrijthof te zien. Dat was uitgerekend op de finaleavond, en daarom had het management besloten om het concert te vervroegen naar één uur in de middag, waarna iedereen van het plein zou worden afgedonderd, zodat duizenden Maastrichtenaren de finale op het plein konden zien. ‘Dat betekent,’ spreekt de 78-jarige vitale vrouw, ‘dat het diner nu een lunch is die we om elf uur al weg moeten smakken en ik om half acht de trein moet nemen. Anders ben ik nooit op tijd.’

We hadden het er eerder over gehad. Wat als? Maar we dachten dat André gewoon wat ging spelen en tijdens de wedstrijd het muzikale werk aan vuvuzela’s over zou laten. Bij overwinning zou hij dan lekkere Straussmelodieën over het plein jagen. En bij verlies enorm Wagner strijken. Maar het gemeentebestuur had eerst het hele
concert willen cancelen. Mijn moeders vioolsnaren staan recht overeind en uiteindelijk belt ze op om haar beklag te doen. Wat blijkt? Je kunt de kaarten
ook veranderen naar een andere datum. Iedereen blij, dus niets staat ons in de weg er een fijne finale en Rieubelevenis van te maken.

Maar dan: Theo Maassen schuift aan bij Jack van Gelder in Zuid-Afrika. Hij spreekt zijn verbazing uit over al die mensen die op het Museumplein naar de wedstrijden komen kijken. Ze drinken bier, dus moeten plassen, maar komen er vanwege de grote menigte niet uit, plassen daarom in een bekertje en gooien dat bekertje dan tijdens het juichen de lucht in. Enthousiasme is een goed excuus om je te verlossen van te veel urine. Sommige mensen lekken, anderen gooien het via een bekertje in de groep.

En daar hangt mijn moeder weer aan de telefoon. ‘Dat ga ik dus niet doen.’ Ze krijgt het bij de gedachte alleen al spaans benauwd: na ieder nummer misschien een klets lauwe urine op je kop. ‘Mam! Dit is André Rieu. Het grootste deel van het publiek heeft daar een zakje voor of draagt dubbele luiers.’ Ze mogen daar in hun handen knijpen dat de aspergetijd net voorbij is.

Wij zouden de finale in Spanje bekijken, want de vakantie was al geboekt. In Malaga aangekomen wordt ons duidelijk dat de Spanjaarden helemaal niet verwachten te verliezen van de mannen van Oranje. Zelfs de lichtelijk overspannen taxichauffeur – die tijdens het rijden op de snelweg plots op de rem trapt uit angst geflitst te worden – lacht ons hartelijk uit en spreekt zo snel Spaans, vergezeld van uno poco speeksel dat wij, geklemd in onze stoelen alleen maar hopen op een goede afloop van de rit.

Onze vaste strandtent weet nog niet of ze een scherm plaatst of niet. Een scherm is niet makkelijk te verkrijgen, lijkt ons, dus beramen we een ander plan. Het wordt een barbecue met wat vrienden, bij ons thuis. Plotsklaps doen de Nederlandse zenders raar op het Spaanse toestel. Zo missen we de voorbereidingen van het Nederlands elftal op de finale. Ze zijn gefocust en in conditie, hopen we maar, en we laten ons troosten door Jack Bauer (de Bert van Marwijk van de contraspionage) in 24.

Ik val in slaap en droom van de woorden van Rafael van der Vaart die beweert dat ‘kleine’ held Wesley Sneijder een gouden vuvuzela in zijn broek heeft zitten. Als dat zo is, dan moet hij toch net onder diens nek uitkomen.

En nu is het zondagochtend. Heb enorme pijn in mijn enkel, durf de tv niet aan te zetten (want wat te doen als het niet lukt?). De kinderen zijn in lichte staat van opwinding.

Dit leest u nadat we allang hebben gespeeld. Gewonnen of verloren? Eén ding is zeker: mijn moeder heeft, met regenkapje op, genoten van André Rieu op het Vrijthof.

Column

Dat wilt ik nog effe horen!